Meekijksysteem

Een meekijksysteem om ouders beter te betrekken bij de behandeling van hun kind

Een tijdje geleden kwam Niña bij mij (Antoinette) in de praktijk in Leiderdorp. Ik gaf haar een korte rondleiding en liet zien hoe wij gebruik maken van een meekijksysteem om beter te kunnen samenwerken met de ouders van onze jongere cliënten. Wat voor ons al jarenlang zo vanzelfsprekend is, bleek Niña nog niet eerder gezien te hebben.

Het werken met kinderen en volwassenen is voor mij al heel jong een passie geweest. Op mijn 7e wist ik het al: “Ik wil logopedist worden”. Tijdens mijn opleiding merkte ik, dat de variatie van een zelfstandige praktijk mij het meest aansprak.
In 1991 ben ik gestart met mijn praktijk. In die tijd waren de middelen nog niet zo modern als nu, maar ik vond het belangrijk dat ouders ook als ze niet bij hun kind in de kamer waren, toch konden meekijken met de behandeling van hun kind. Al snel lukte dit door een videocamera te verbinden met een televisie (zo’n dik apparaat met een beeldbuis). Er werd al meteen veel gebruik van gemaakt.
De techniek is hard vooruitgegaan en toen ik in 2005 verhuisde naar mijn huidige locatie met drie behandelkamers in plaats van één, kwam er op iedere kamer een DV-camera, verbonden met een LCD-scherm met een koptelefoon in de meekijkruimte, zoals te zien is op de linker foto. Omdat de apparatuur oud begon te worden heb ik medio 2019 een volledig digitaal systeem aangeschaft, waarbij de ouders op een tablet mee kunnen kijken, zoals te zien is op de rechter foto.

Waarom?

Waarom, zullen sommigen zich mogelijk afvragen, willen we dat ouders er soms niet bij zitten? Het werken met kinderen houdt namelijk automatisch in dat er ook ouders bij betrokken zijn.

De ouders krijgen door het meekijken via een tablet een actieve rol bij de behandeling van hun kind door middel van observatie. Voor aanvang van elke behandelsessie wordt, natuurlijk altijd in overleg met de ouders en het kind, besloten of er bij deze behandeling via de tablets zal worden meegekeken. Natuurlijk houden we aan het eind van iedere behandeling een korte nabespreking, waarbij ook het eventuele huiswerk wordt meegegeven.

Zoals iedereen die met kinderen werkt weet, zijn er kinderen die erg verlegen zijn met hun ouders in de buurt. Goed bedoelde opmerkingen van een ouder, zoals ‘je weet het wel’ of ‘zeg het maar’, kunnen de druk en onzekerheid bij het kind vergroten.,

Als de ouders dan, in de wachtkamer moeten wachten tot de behandeling klaar is, zien ze dan via de tablet hoe wij met het kind werken en krijgen ze hierdoor handvatten om tijdens het leren thuis, op een vergelijkbare manier met hun kind te communiceren daarom heeft onze praktijk nu al jaren het meekijksysteem.

Doordat het kind alleen met de logopedist in de behandelkamer is, ervaart het meer vrijheid en soms ook minder druk om te praten. Het kind weet natuurlijk wel dat de ouder(s) meekijken en weten ook waar ze zitten. Dat de camera aanstaat, zijn de meeste kinderen echter al snel vergeten waardoor ze zich op ons richten en niet meer afgeleid worden. Het kan dus om diverse redenen de kwaliteit van de behandeling ten goede komen, terwijl de ouders toch nauw betrokken kunnen blijven bij de behandeling.

Reacties

Zowel de ouders als wijzelf zijn erg enthousiast over dit systeem waarmee ouders op afstand mee kunnen kijken. Ikzelf heb er inmiddels ruim 30 jaar ervaring mee en ik kan het iedereen echt aanraden hierin te investeren.

Zo zei een vader: “Het is zo leuk om te zien hoe mijn zoontje het doet, zonder dat ik erbij ben. Ik kan dan goed zien hoe hij reageert. Ik ga thuis ook proberen de oefeningen zo ook te doen.”

Een moeder gaf als spontane reactie: “Mijn dochtertje doet veel meer mee als ik er niet bij ben. Zo leuk om te zien dat ze zo gaat kletsen.”

Welke kinderen hebben hier extra baadt bij?

Stille kinderen, die erg verlegen zijn en nog weinig durven.
Kinderen waarbij de ouders “onbewust” veel druk uitoefenen door ze bijv. veel te corrigeren tijdens de behandeling.
Kinderen die sterk gefocust zijn op de ouder als die bij de behandeling zit.
Kinderen die zelf aangeven dat ze liever willen dat papa of mama op afstand meekijkt en die het leuker vinden om alleen met de behandelaar te oefenen.
Kinderen die zich moeilijk kunnen concentreren en snel afgeleid zijn.
Kinderen die getest moeten worden.